پسر بد مر او را سر انجمن * يكى نام رويين و رويينه تن به دو گفت نزديك گودرز شو * سخن گوى هشيار و پاسخ شنو چو رويين برفت از در نامور * فرستاده با ده سوار دگر بيامد خردمند روشن روان * دمان تا سراپردهء پهلوان چو رويين پيران بدرگه رسيد * سوى پهلوان سپه كس دويد فرستاده را خواند پس پهلوان * دمان از پس پرده آمد جوان بيامد چو گودرز را ديد دست * بكش كرد و سر پيش بنهاد پست سپهدار برجست و او را چو دود * بآغوش تنگ اندر آورد زود ز پيران بپرسيد و ز لشكرش * ز گردان و ز شاه و ز كشورش خردمند رويين پس آن نامه پيش * بياورد و بگزارد پيغام خويش دبير آمد و نامه بر خواند زود * بگودرز گفت آنچ در نامه بود چو نامه بگودرز بر خواندند * همه نامداران فرو ماندند ز بس چرب گفتار و ز پند خوب * نمودن به دو راه و پيوند خوب خردمند پيران كه در نامه ياد * چه آورد و ز پند نيكو چه داد برويين چنين گفت پس پهلوان * كه اى پور سالار و فرخ جوان تو مهمان ما بود بايد نخست * پس اين پاسخ نامه بايدت جست سرا پردهء نو بپرداختند * نشستنگه خسروى ساختند بديباى رومى بياراستند * خورشها و رامشگران خواستند پر انديشه گشته دل پهلوان * نبشته ابا راى زن موبدان همى پاسخ نامه آراستند * سخن هرچ نيكوتر آن خواستند بيك هفته گودرز با رود و مى * همى نامه را پاسخ افگند پى ز بالا چو خورشيد گيتى فروز * بگشتى سپهبد گه نيم روز مى و رود و مجلس بياراستى * فرستاده را پيش خود خواستى [ پاسخ نامهء پيران از گودرز ] چو يك هفته بگذشت هشتم پگاه * نويسنده را خواند سالار شاه بفرمود تا نامه پاسخ نوشت * درختى بنوّى بكينه بكشت سر نامه كرد آفرين از نخست * دگر پاسخ آورد يك سر درست كه برخواندم نامه را سر بسر * شنيديم گفتار تو در بدر رسانيد رويين بر ما پيام * يكايك همه هرچ بردى تو نام و ليكن شگفت آمدم كار تو * همى زين چنين چرب گفتار تو دلت با زبان هيچ همسايه نيست * روان ترا از خرد مايه نيست بهر جاى چربى به كار آورى * چنين تو سخن پر نگار آورى كسى را كه از بن نباشد خرد * گمان بر تو بر مهربانى برد چو شوره‌زمينى كه از دور آب * نمايد چو تابد برو آفتاب و ليكن نه گاه فريبست و بند * كه هنگام گرزست و تيغ و كمند مرا با تو جز كين و پيكار نيست * گه پاسخ و روز گفتار نيست نگر تا چه سان گردد اكنون سپهر * نه جاى فريبست و پيوند و مهر كرا داد خواهد جهاندار زور * كرا بر دهد بخت پيروز هور